راستش بروز کردن وبلاگ اونم بعد عمری ، به دلم نشست گفتم یه کپی دیگه

اما این باراز مجله شادکامی براتون میذارم....

------------------------------

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نماز بخواند. لباس پوشید و راهی مسجد شد. در راه زمین خورد و لباسهایش کثیف شد.او بلند شد ، خود را تکان داد و به خانه برگشت . لباس هایش را عوض کرد و دوباره راهی مسجد شد که در همان نقطه ، مجدداً زمین خورد!

او دوباره بلند شد خودش را پاک کرد و به خانه برگشت . یکبار دیگر لباسهایش را عوض کرد و راهی مسجد شد . در راه با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش پرسید . مرد جواب داد :«من دید م شما در را ه مسجد دوباره به زمین افتادید . از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راه تان را روشن کنم.»

مرد اول از او بسیار تشکر کرد و هر دو راهشان را بطرف مسجد ادامه دادند. هم اینکه به مسجد رسیدن، مرد اول از مرد چراغ بدست درخواست کرد تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند اما مردم دوم از رفتن به داخل مسجد خوداری کرد . مرد اول درخواستش را دوبار دیگر تکرار کرد و مجدداً همان جواب را شنید. مرد اول سئوال کرد که چرا او نمی خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند؟

مرد دوم پاسخ داد :« من شیطان هستم . » مرد اول با شنیدن این جواب ، تعجب کرد...

شیطان در ادامه توضیح داد :« من تو را در راه مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردنت شدم . وقتی به خانه رفتی ، خودت را تمیز کردی وبه مسجد برگشتی ، خدا همه گناهانت را بخشید . من برای بار دوم باعث زمین خوردن تو شدم اما آن هم ، تو را تشویق به ماندن در خانه نکرد ، بلکه سریعتر به راه مسجد برگشتی به خاطر همین ، خدا همه گناهان افراد خانواده ات را بخشید من ترسیدم که یکبار دیگر باعث زمین خوردنت شوم ، آنگاه خدا ، گناهان افراد دهکده ات را هم خواهد بخشید . بنابراین آمدم تا از سالم رسیدن تو به خانه خدا مطمئن شوم!»

 من اصلا تو این ایام نمی دونم چی شده که اصلا حال و حوصله یه بروز رسانی

 درست و حسابی را ندارم . هرچی می خوام مطلبی بنویسم همین جوری از دستم در می ره...

این هم تو وبلاگ دره عشق بود که  بنظرم ی ....

البته من تصویر دیگه ای می ذارم برای این شعر...

مهرورزان زمان هاي کهن،

هرگز از خويش نگفتند سخن

که در آنجا که" تو" يي

بر نيايد دگر آواز از "من"!

ما هم اين رسم کهن را بسپاريم به ياد

هر چه ميل دل دوست،

بپذيريم به جان،

هر چه جز ميل دل او ،

بسپاريم به باد!

آه !

باز اين دل سرگشته من

ياد آن قصه شيرين افتاد:

بيستون بود و تمناي دو دوست.

آزمون بود و تماشاي دو عشق.

در زماني که چو کبک ،

خنده مي زد " شيرين" ،

تيشه مي زد "فرهاد"!

نه توان گفت به جانبازي فرهاد : افسوس،

نه توان کرد ز بيدردي "شيرين" فرياد .

کار "شيرين" به جهان شور برانگيختن است!

عشق در جان کسي ريختن است!

کار فرهاد برآوردن ميل دل دوست

خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در آويختن است .

رمز شيريني اين قصه کجاست؟

که نه تنها شيرين ،

بي نهايت زيباست ،

آن که آموخت به ما درس محبت مي خواست ،

جان چراغان کني از عشق کسي

به اميدش ببري رنج بسي .

تب و تابي بودت هر نفسي .

به وصالي برسي يا نرسي! 

سينه بي عشق مباد!!